Wintertijd

3 februari 2020

Wintertijd

We zien je niet. Waar ben je? Waar blijf je Koning Winter? Heb je ons overgeslagen?

De wintermaand januari is voorbij, maar wandelen over besneeuwde of hard bevroren paden zit er niet in bij ons in Zuid-Limburg. Wat is er aan de hand meneer winter?

Één dag slechts tot nu toe in 2020 mochten we wandelen in een ietsie pietsie winters landschap. Voor de rest vochtig kwakkelweer. Meestal te warm voor de tijd van het jaar. Dat vinden zelfs de roodborstjes en de koolmeesjes in onze tuin. Ze hebben onze vetballen niet echt nodig.

Na drie weken aanmodderen in het nieuwe jaar eindelijk op 21 januari. In onze stadstuin een dun laagje vorst aan de grond. Het heeft licht gevroren en de hemel kleurt blauw. We kunnen winterwandelen. Met een extra laagje kleren aan, een sjaal om, de wollen muts op en handschoenen aan. Maar zo koud is het helemaal niet. Het is een beetje koud.

Min vier graden geeft de thermometer aan als wij in de ochtendzon onze wandeling door het Gerendal starten. Bevroren dauw op gras, struiken, bomen en draden tekent voor een beetje winterse sfeer. En de kraak blauwe lucht met een fel schijnende ochtendzon die zich begint te tonen van achter een heuvel maakt het bijna feestelijk.

Vertrek vanaf de parkeerplaats beneden in Strucht. We wandelen de rode paaltjes volgend over het asfalt van de Gerendalweg licht omhoog het droogdal in. Want dat is het Gerendal, een dal zonder beek. We genieten van de schoonheid van de dunne laagjes rijp links en rechts van ons. Beter dan niets. Een boer snoeit alvast dode takken in hoogstamfruitbomen. In een gaard verderop zien we dat in enkele bomen nog de appeltjes hangen van vorig jaar. Vergeten te plukken of bedoeld als valfruit voor de vogels? Af en toe horen al een opgewekte vogel fluiten. De winterstilte lijkt al voorbij voordat die echt is begonnen. Schapen met hun dikke wintervacht nog aan, grazen gemoedelijk in een door de rijp wit geworden wei.

Bij de Schaapskooi slaan we rechtsaf (gele paaltjes) en nemen de onverharde weg omhoog langs de orchideeëntuin van Staatsbosbeheer. Gelukkig zijn de orchideeën niet van slag. Pas vanaf 1 mei kan de wandelaar hier weer genieten van de soldaatjes, de grote muggenorchies en de gentiaan. En wellicht eerder al van de bloesempracht in de oude boomgaard.

Een beetje pittige klim volgt. De zon doet zijn werk en laat de bevroren dauw wegsmelten. Op het Plateau van Margraten kunnen we vandaag best ver kijken. Naar Scheulder en naar Sibbe. Na het oversteken van de weg Scheulder-IJzeren wandelen we over een smal pad door de Lammerdel naar Margraten en van daar over de Scheuldersteeg naar Scheulder. In de bebouwde kom van Scheulder bij het Heilig Hartbeeld de gele paaltjes vergeten en rechtsaf. Door het dorp lopen langs de St. Barbarakerk en enkele monumentale carréhoeves met hun uitnodigende geopende poorten. Verderop bij driesprong linksaf en terug naar het Gerendal.

Eerst een beetje bergop over de asfaltweg, dan dalwaarts en voorbij een zitbank rechtdoor het bos in en klimmen. Hier pakken we de rode route weer op, die we volgen tot het eindpunt. Prachtig kronkelend wandelpad langs de bosrand en door het bos. Via een schier eindeloze trap dalen we terug het droge dal in. Links ligt de Schaapskooi, maar wij gaan scherp rechtsaf en weer even stevig klimmen door het bos.

Boven gekomen worden we getrakteerd op een overrompelend mooi uitzicht. In de verte zien we de kerktoren van Ransdaal. Een wandelaarster rust op een zitbank en geniet zichtbaar in de zon. De vrouw vertelt dat zij beneden in het dorp woont en elke dag wandelt. Liever bergop dan bergaf. Vanwege de knieën. Het is hier zó mooi. Veel mensen weten dat niet eens. Of dat erg is? Nee, want daarom is het hier nog niet zo druk als ginder in het dal langs de Geul.

Wij vervolgen onze weg terug naar Strucht. Vóór ons een plaatje. Het Geuldal en de kastelen Genhoes en Schaloen baden in de winterzon. De blauw witte trein van Arriva rijdt op de spoordijk tussen Schin op Geul en Valkenburg. Vliegtuigen tekenen witte strepen op de blauwe lucht. De zon voelt een stuk warmer dan vanmorgen toen we vertrokken. Handschoenen en sjaal zijn al lang verdwenen in de rugzak.

Beneden vlak voor de bebouwing van Strucht scherp naar links, langs de wei van schutterij St. Mauritius en over een heel smal pad terug naar waar we zijn begonnen. Dertien mooie kilometers in een klein beetje winters landschap zitten erop. Tijd voor een dubbele opkikker in de vorm van een stevige kom gevulde goulashsoep en een smakelijk bruin bier van Gerardus. In het bruine eetcafé hangen schilderingen van prinsen carnaval aan de wand. We vrezen dat het geen witte carnaval wordt dit jaar. Misschien kunnen we dan wel al in de korte broek wandelen en na afloop op een terras een witbier drinken?

Gerelateerde links

Deel deze pagina met je familie en vrienden

Terug naar de website